HER ŞEY HAZIR! YA AKIL?

Şimdilerde herkes hazırcı. Kütüphane rafları geçmiş yıllardan çok daha dolu. Çünkü kimse artık kitap okumuyor, araştırmak için kitaplara, ansiklopedilere ihtiyaç yok. Hepsi tozlu raflarda hatırlanmayı bekliyor.
Eskiden bilginin araştırıldığı yerlerdi kütüphaneler. Okudukça bir sonraki kitap için heyecanlanan, değişim yapılan, sessizliğin içindeki hayallerdi kütüphaneler. Maalesef elimizdeki telefona sımsıkı bağlanmış ve buna alışmış bir toplumuz artık. İtiraf etmeliyim ki bu hazırcılık hepimizi cezbediyor.

Sokrates’in de dediği gibi ” Bildiğim tek şey hiçbir şey bilmediğimdir” Her şeyi bildiğini sanmak zamanın en konforlu cahillik örneğidir. Oysa zor olan sancılıdır, çaba ister, araştırmak gerektirir. Ter dökmeden edinilen bilgi emanet hırka gibidir. Şu soru benliğimizde çınlamalı”ben teknolojinin esirimiyim? yoksa onu gerekli olduğu zaman mı kullanıyorum?”

KOLAYCILIĞIN YENİ ADI: KAYDIR!
Parmaklarımız öyle alışmışki 15 saniyelik videoların sihrine. Bitince bir yenisi… Sanki büyülü bir atmosferdeymişçesine kendimizi kaptırıyoruz. Zaman gelip geçiyor ve bu konforu beynimiz gerçek sanıyor. Algılarımız zayıflıyor ve bence çağımızın en büyük hastalıklarından biri alzheimer kapıları çalıyor. Oysa ki herhangi bir sosyal medyada reels videoları seyrederken insan neye maruz kaldığını bilmiyor. Kendi seçimi olmayan yüzlerce videoya bakıyor baktırılıyor. Algoritma sizi tanıdıkça neyi beğeniyorsanız onları seçip sizin önünüze daha çok çıkarıyor. Yapay dünyanın esiri olmuş bir çok insan, at gözlüğü takmışcasına çevrede olan biteni görmekten bile aciz kalıyor. Kendi odasında dışarıdaki insanlardan kopuk, hayal dünyasında müthiş bir haklılık duygusuyla kaydırmaya devam ediyor.

DÜŞÜNMEK Mİ, DÜŞÜNCELİ OLMAK MI?

Halbuki dünya sanal değil. Dışarıda bize gösterilerden çok farklı bir hayat yaşanıyor. Herkesin türlü sıkıntıları farklı düşünceleri var.
Yoksa bunları görmezden gelmek işimize mi geliyor.
Bu umursamazlığın içinde debelenip gidiyoruz.